حجت کبریا امام جواد 

کعبـۀ انبیـا امام جواد 

قبلـۀ اولیـا امام جواد 

بابـی انـت یـا امام جواد 

بابی انت یا امام جواد 

**** 

تـو ابالهــادی و اباالکــرمی 

تـو کلیـم‌الله مسیــح دمـی 

تو مقام و تو حجر، تو حرمی 

تـو مراد همـه، تـو باب مراد 

بابی انت یا امام جواد 

**** 

تشنــۀ کوثــر ولای تـوام 

سرفرازم که خاک پای توام 

سائلـم؛ سائـل گدای تـوام 

دامنت را ز کف نخواهم داد 

بابی انت یا امام جواد 

**** 

نالـه و اشک و آه آوردم

گرد عصیان ز راه آوردم 

به حـریمت پنـاه آوردم 

کـرمت را نمی‌بــرم از یــاد 

بابی انت یا امام جواد 

**** 

تو ز عالـم گره‌گشایی تو 

تو امامی، تو رهنمایی تو 

تو عزیـز دل رضـایی تو 

که رضـا بر لب تو بوسه نهاد 

بابی انت یا امام جواد 

**** 

ای به دست تو باز، مشکل من 

یـاد رویـت چـراغ محفل من 

کاظمیـن تــو قبلــۀ دل من 

کعبۀ دل ز جـان سلامت باد 

بابی انت یا امام جواد 

**** 

تو جوادی و سائلت عـالم 

کمترین سائل درت حاتم 

ای فدای کرامتت گـردم 

قدر من کم، عنایت تـو زیاد 

بابی انت یا امام جواد 

**** 

تو جـواد و پـدر امــام رئـوف

جود کرده به خاک پات وقوف

لطفت افزون‌تر از حروف و الوف 

بلکـه وصفت فراتـر از اعداد 

بابی انت یا امام جواد 

**** 

حیف کز حق خود شدی محروم 

مثـل اجـداد طاهـرت مظلـوم 

کرد یارت ز زهر کین مسموم 

شـرر زهـر در دلــت افتــاد 

بابی انت یا امام جواد 

**** 

تو که سرو ریاض دین بودی 

تو که خود باغبان دین بودی 

در امامان جوان‌تـرین بودی 

از چه شد یار مار و زهرت داد؟ 

بابی انت یا امام جواد 

**** 

تو که بر جسم دین روان بودی 

تو که توحیــد را نشـان بـودی 

به چه تقصیر تشنه جان دادی؟ 

رفت آهـت بـر آسمان ز نهاد 

بابی انت یا امام جواد 

**** 

دل «میثم» هماره سوزد از این 

کـه نهادنـد ای ســلالۀ دیـن 

بـدنت را سـه روز روی زمیـن 

مثـل جـدت حسیـن از بیـداد 

بابی انت یا امام جواد