سامرا كرببلا شد
مصطفي صاحب عزا شد
پسر فاطمه دور از مدينه
ميرود با شرار زهر كينه
واويلا علي واويلا
بي كس و يار و پريشان
جان دهد با كام عطشان
غرق ناله شده فرزند حيدر
دست و پا ميزند در پيش مادر
واويلا علي واويلا
قلب او از غم كباب است
شاهد بزم شراب است
كرده ياد غم طفلان گريان
خيزران و لب قاري قرآن
واويلا علي واويلا
شیعیان
ابنالرضا جان داده مظلوم
هادی آل محمد گشته
مسموم
وامصیبت
وامصیبت وامصیبت
وامصیبت
وامصیبت وامصیبت
گلشن عمر امامم شد
خزانی
چون پدر جان داده در
سن جوانی
وامصیبت وامصیبت
وامصیبت
وامصیبت
وامصیبت وامصیبت
ماتم نور دل بابالمراد
است
حضرت هادی علیبنالجواد
است
وامصیبت وامصیبت
وامصیبت
وامصیبت
وامصیبت وامصیبت
در عزای آن گل باغ
امامت
سامره گردیده صحرای
قیامت
وامصیبت
وامصیبت وامصیبت
وامصیبت
وامصیبت وامصیبت
بار دیگر حق پیغمبر
ادا شد
در جوانی حضرت هادی
فدا شد
وامصیبت وامصیبت
وامصیبت
وامصیبت
وامصیبت وامصیبت
عسکری ای لاله باغ
امامت
در غم بابا سرت بادا
سلامت
وامصیبت وامصیبت
وامصیبت
وامصیبت
وامصیبت وامصیبت
سامرا را هاله ماتم
گرفته
آفرینش را غبار غم
گرفته
وامصیبت وامصیبت
وامصیبت
وامصیبت
وامصیبت وامصیبت
شد خراب از جور دشمن
ترت او
گریه کن ای شیعه بهر
غربت او
وامصیبت وامصیبت
وامصیبت
وامصیبت
وامصیبت وامصیبت
بسم الله الرحمن الرحیم