امام جواد علیه السلام-مرثیه/نوحه

من که پرپر می زنم ، تشنه لب در لانه ام

بر علی موسی الرضا من گل یک دانه ام

من جوادم

جان بدادم

تشنه لب در لانه ام

 من غریبم من غریبم من غریبم

همسر بیگانه ام ، با کنیزان دف زند

می دهم من جان ز کف او به شادی کف زند

دلم کبابم

رفته تابم

همسرم شد قاتلم

 من غریبم من غریبم من غریبم

از شراره زهر  غم ، سینه ام شد چاک چاک

من لبم خشکیده او، آب ریزد روی خاک

همچو جدم

گویم هر دم

العطش تا جان دهم

 من غریبم من غریبم من غریبم

من که همچون شمع و ، سوزد از پا تا سرم

بر مشامم می رسد بوی عطر مادرم
در بر من

مادر من

آمده وقت وصالم

 من غریبم من غریبم من غریبم

غلامرضا سازگار-امام جواد علیه السلام-مرثیه/نوحه

بر خاک حجره ، سر می گذارم                    تنهای تنها جان می سپارم

قاتل مرا کشت با کام عطشان                    بابا رضا جان ، بابا رضا جان

بابا رضا جان ، بابا رضا جان

در را به رویم ، از کینه بسته                      در انتظار مرگم نشسته

او می زند کف ، من می دهم جان              بابا رضا جان ، بابا رضا جان

بابا رضا جان ، بابا رضا جان

آب خوش من ، اشک روان بود                    قوت و غذایم ، زخم زبان بود

جرمم چه بوده ، ترویج قرآن                        بابا رضا جان ، بابا رضا جان

 بابا رضا جان ، بابا رضا جان

جسمم  به ماند ، از جور ایّام                     گه کنج حجره ، گه بر روی بام

دیدم بسی من ، ظلم فراوان                      بابا رضا جان ، بابا رضا جان

بابا رضا جان ، بابا رضا جان