من که پرپر می زنم ، تشنه لب در لانه ام

بر علی موسی الرضا من گل یک دانه ام

من جوادم

جان بدادم

تشنه لب در لانه ام

 من غریبم من غریبم من غریبم


همسر بیگانه ام ، با کنیزان دف زند

می دهم من جان ز کف او به شادی کف زند

دلم کبابم

رفته تابم

همسرم شد قاتلم

 من غریبم من غریبم من غریبم


از شراره زهر  غم ، سینه ام شد چاک چاک

من لبم خشکیده او، آب ریزد روی خاک

همچو جدم

گویم هر دم

العطش تا جان دهم

 من غریبم من غریبم من غریبم


من که همچون شمع و ، سوزد از پا تا سرم

بر مشامم می رسد بوی عطر مادرم
در بر من

مادر من

آمده وقت وصالم

 من غریبم من غریبم من غریبم