طبق طبق لاله فشانید
بار دگر کوثر بخوانید
شمس ولایت را مه آمد کریمه آل الله آمد
شام فرق امشب سحر شد
ذی القعده ماهش جلو گر شد
گشته عیان وجه تبارک میلاد معصومه مبارک
مولا رضا گرم نظاره
بر دست نجمه ماهپاره است
سپهر دین را اختر آورد عروس زهرا دختر آورد
هم باب لطف و رحمت است این
هم آبروی عصمت است این
جان پیمبر آمد امشب زهرای دیگر آمد امشب
تو مسیحا زاده اما دختر موسی شدی
مریم قدیسه ی ذریه ی طاها شدی
یک نخی از چادرت مانند کعبه محترم
قبله ی عرشی ترین سجاده ی دنیا شدی
بوسه بر دست تو بر سادات واجب می شود
چون ستون عصمت الله بنی الزهرا شدی
در میان شوره زار قم بهشتی ساختی
مثل کوثر آمدی جوشیدی و دریا و شدی
جا نماز غرق نورت گوشه ی عرش خداست
در تقرب بر خدا بالاتر از بالا شدی
وحی نازل بر لبانت استناد هر حدیث
مثل بنت المصطفی صدیقه ی کبری شدی
پیش پایت دیدنی باشد قیام موسوی
با جلال فاطمی خاتون بی همتا شدی
ناز چشمان تو و ذکر فداهای پدر
کو رسول الله بیند ثانی زهرا شدی
خواهر سلطان عالم کار سلطان می کند
بر حسین خانواده زینب کبری شدی
خنده ی معصوم تو آرامش جان رضا
بهترین تمکین قلبت صوت قرآن رضا
از همان اول دلت گشته گرفتار رضا
بین صحن چشمهایت نقش رخسار رضا
جنس بی قیمت که جایش در حریم یار نیست
عشق تو باشد متاع ناب بازار رضا
یوسف بازار ما چون پرده بردارد ز رخ
عاشقی چون تو فقط باشد خریدار رضا
در تمام عرضه های بندگی پاک تو
همچنان آیینه ایی پیداست رفتار رضا
تا میان خطبه ها تفسیر قرآن می کنی
کاملا باشد کلامت عین گفتار رضا
آمدی تا پرچم معشوق بر شانه کشی
در حریم عاشقی باشی علمدار رضا
هرکه عمری خاک بوسی حریمت را کند
تا قیامت می شود محرم به اسرار رضا
ای کریمه چاره ایی کن لحظه ی جان دادنم
دیده ام روشن شود هنگام دیدار رضا
روز محشر چون گنه گردد گریبان گیر من
آبرو داری بود کار تو و کار رضا
دلخوشم خاک حریم تو نشسته بر سرم
خاکساری تو می گردد شفیع محشرم
ازشب میلاد تو اینگونه حاصل می شود
ماه ،روز اول ذی القعده کامل می شود
بارها سر در میارد از شب میلاد تو
تا که جبرائیل ازخورشید غافل می شود
گوئیا شان نزولش می شود ایران ما
هرچه بر "موسی بن جعفر"سوره نازل می شود
پای او "شاه چراغ "ودستها "عبدالعظیم"
چشم ایران چون که مشهدگشت-قم ؛دل می شود
خاک مشهد نسخه ی ایرانی کرب وبلاست
حضرت معصومه زینب را معادل می شود
هرچه قابل تر در این مجموعه ناقابل تر است
هرچه ناقابل در این مجموعه قابل می شود
هرکسی از خویش داخل گشت خارج می شود
هرکسی از خویش خارج گشت داخل می شود
هرکسی درشهر عاقل گشت عاشق هم نشد
هرکسی درصحن عاشق گشت عاقل می شود
رتبه ها بر عکس دنیا می دهد اینجا جواب
شاه باترفیع در صحن تو سائل می شود
درحریمت شعر گفتن کار خودرا می کند
"شاطر عباس قمی" هم گاه "دعبل "می شود
اشک وقتی واقعی شد در حرم هم سرگرفت
پس به جای مُهر پیشانی من گل می شود
هرکسی طرز ارادت را به تو توضیح داد
صاحب یک جلد توضیح المسائل می شود
گوشه ای از لطف پنهان تو که معلوم نیست
گوشه ای از لطف معلوم تو"فاضل"می شود
تاچهل شهرمجاور وسعت اکرام توست
پس من ِهمسایه ات رانیز شامل می شود
مشکلات سختم آسان شد ولی کاری بکن
دل بریدن از تو دارد باز مشکل می شود
فاطمه ثانی، دخت گرامی امام موسی بن جعفر (ع)، حضرت معصومه (س) که تحت عنوان «کریمه اهل بیت (س)» در میان شیعیان مشهور است، دارای القاب شریفی چون؛ طاهره، حمیده، بره، رشیده، تقیه، نقیه، مرضیه، سیده، رضیه، اخت الرضا، صدیقه، شفیعه روز محشر است که نام مادر گرامی اش نجمه و در اول ذیقعده سال 173 هجری در مدینه به دنیا آمد.
سفره دار قديمي دنيا
اي كريم شفيعه ي فردا
گنبدت را نگاه مي كرم
خوش به حال پر كبوترها
پيش تو بي اراده مي گويم
السلام عليك يا زهرا
طعم سوهان شهر تو برده است
تلخي كام روزه دار مرا
كار خورشيد مي كند آري
ذره اي را كه مي بري بالا
با همين شور و حال و تاب و تبم
راهي جاده ي سه شنبه شبم
سجده ها و قيام هاي مني
هدف احترام هاي مني
السلام عليك يا بانو
تو عليك السلام هاي مني
زينب دومي و بعد رضا
عمه جان امام هاي مني
لحظه هاي خوش حرم رفتن
استواري گام هاي مني
در دلم با تو درد و دل كردم
يكي از هم كلام هاي مني
انعكاس جمالي زهرا
حضرت زينب امام رضا
من به
پابوسی تو آمدهام
شهر گلدستههای رنگارنگ
شهر قم، آشیان آل الله
شهر علم و دیانت و فرهنگ
گنبد
دلگشای تو از دور
در میان منارهها پیداست
امتداد حضور آینهها
در نگاه ستارهها پیداست
آه
بانو، بگیر دست مرا
که به جز تو مرا پناهی نیست
میتوان با تو تا خدا کوچید
کز حرم تا بهشت راهی نیست
در
پگاهی که با دو دست نیاز
به ضریحت دخیل میبندم
پر و بال دعای خود را من
به پر جبرئیل میبندم
بس که
شبها ستاره میشمرم
آسمانی شدهست دامن من
گر گناه است عاشقی کردن
گنه عالمی به گردن من
قطعهای
از بهشت خوب خدا
آشکارا به منظر حرمست
طایر پرشکسته دل ما
تا همیشه کبوتر حرمست
به ديوار و در اين بيت توحيد
فروغ عترت و قرآن توان ديد
بود اين بارگاه خلد آذين
حريم دخت هفتم خسرو دين
مزار حضرت معصومه اينجاست
رضا را خواهر مظلومه اينجاست
چو اينجا شد چراغ عشق روشن
به دلها اين حرم شد پرتو افكن
بُوَد اين درگه از ابواب رحمت
در باغى است از باغ جنّت
كه اشك عاشقان شد جويبارش
نمى گردد خزان هرگز بهارش
تو اى زائر به تعظيم شعائر
ببوس اين درگه پر نور وطاهر
بيا اينجا به اشك خود وضو كن
بيا جان خود اينجا شست و شو كن
بپا خيز و بخوان اذن دُخولش
اجازت از خداگير ورسولش
به اذن حيدر و زهراى اطهر
به اذن يازده معصوم ديگر
قدم چون مى نهى داخل از اين در
بگو بسم اللّه و اللّه اكبر
زند چون حلقه براين درگدائى
به گوش جان او آيد ندائى
كه: اى سائل! دعايت مستجاب است
محبّ آل عصمت، كامياب است
بخواه از رحمت حق هر چه خواهى
كه بى حدّ است الطاف الهى
«حسانا»، قم كه دارُالمؤمنين است
در ِباغ بهشت اندر زمين است
تو اى حبيبه حق جلوه از خدا دارى
كه سوى خويش همه چشم ما سوى دارى
به چرخ حشمت و اجلال بيشتر از مهر
به پيش ديده اهل صفا ضيا دارى
تو آشنا نشوى گرچه به كسى از قدر
وليم در همه عالم تو آشنا دارى
به زائرين حريم خود اى ستوده خصال
نظر ز راه محبت جدا جدا دارى
به يك نگاه مس قلب ما طلا سازى
تويى كه با نظر خويش كيميا دارى
به هر كه مى نگرم جانب تو روى آرد
تو خود نظر مگر ازلطف سوى مادارى
از آن كه دختر موسى ابن جعفرى بخدا
كنند مدح تو گر تا به حشر جادارى
با همین چشم های
خود دیدم، زیر باران بی امان بانو
درحرم قطره قطره می افتاد آسمان روی آسمان
بانو
صورتم قطره قطره حس کرده ست چادرت خیس می شوداما
به خدا گریه های من گاهی دست من نیست مهربان بانو
گم شده خاطرات کودکی ام گریه گریه در ازدحام حرم
باز هم آمدم که گم بشوم من همان کودکم همان،بانو
باز هم مثل کودکی هر سو می دوم در رواق تو در تو
دفترم دشت و واژه ها آهو...گفتم آهو و ناگهان بانو...
شاعری در قطار قم - مشهد چای می خوردو زیر لب می گفت:
شک ندارم که زندگی یعنی، طعم سوهان و زعفران بانو
شعر از دست واژه ها خسته است بغض راه گلوم را بسته است
بغض یعنی که حرف هایم را از نگاهم خودت بخوان بانو
این غزل گریه ها که می بینی آنِ شعر است، شعر آیینی
زنده ام با همین جهان بینی، ای جهان من ای جهان بانو
کوچه در کوچه قم دیار من است شهر ایل من و تبار من است
زادگاه من و مزار من است ،مرگ یک روز بی گمان...
«موسی» که دید حال و
هوایت، دادت به دستهای «رضا»یت
اشکی نشست گوشهی چشمش، تا «فاطمه» زدند صدایت
از جنس آسمانی و نوری، از چشم باز پنجره دوری
بین برادران غیوری، خورشید هم ندیده ردایت
رنج سفر برای تو آسان، شب از قبیلهی تو هراسان
شد قبلهی دل تو خراسان، ای عطر دوست قبله نمایت!
من تشنهای رسیده به دریا، با آرزوی دیدن «زهرا»
دربان! بگو ملیکهی قم را: از راه آمدهست گدایت
کنج ضریح سر بگذارد، بال و پری اگر چه ندارد
دل را به دست تو بسپارد، تا پر دهی به سمت خدایت
لبخندِ شهر تو نمکین است، قم قلب مهربان زمین است
ما هر چه داشتیم همین است: جانهای ما، «کریمه»! فدایت
ای دختر یگانهی مادر! ای جویباری از دل کوثر!
مثل «علی» نیامده دیگر، کو همسری به شأن سرایت؟
میبارد از ضریح تو رحمت، از آسمان اسم تو عصمت،
از «اشفعی لنا»ی تو «جنت»، وا شد به روی ما، به دعایت
این شاعرت دلش شده آهو، آهو اسیر شهر و هیاهو
اذن زیارتی بده بانو! این شعر را نخوانده برایت
تو مسیحا زاده اما دختر موسی شدی
مریم قدیسه ی ذریه ی طاها شدی
یک نخی از چادرت مانند کعبه محترم
قبله ی عرشی ترین سجاده ی دنیا شدی
بوسه بر دست تو بر سادات واجب می شود
چون ستون عصمت الله بنی الزهرا شدی
در میان شوره زار قم بهشتی ساختی
مثل کوثر آمدی جوشیدی و دریا و شدی
جانماز غرق نورت گوشه ی عرش خداست
در تقرب بر خدا بالاتر از بالا شدی
وحی نازل بر لبانت استناد هر حدیث
مثل بنت المصطفی صدیقه ی کبری شدی
پیش پایت دیدنی باشد قیام موسوی
با جلال فاطمی خاتون بی همتا شدی
ناز چشمان تو و ذکر خداهای پدر
کو رسول الله بیند ثانی زهرا شدی
خواهر سلطان عالم کار سلطان می کند
بر حسین خانواده زینب کبری شدی
خنده ی معصوم تو آرامش جان رضا
بهترین تمکین قلبت صوت قرآن رضا
نخوانده
آمدهام، آشناترینِ حرم قم
فرشتههای حریم خدا سلامٌ علیکم
عجیب نیست به یمن مسافری که شمایید
در این کویر اگر بشکفد بهار ترّنم
عجیب
نیست که گستردهاند مردم این شهر
به زیر پای شما غنچههای اشک و تبسّم
سلام دخترِ معصومۀ شهیدۀ اوّل
سلام خواهرِ تنهاییِ ستارۀ هشتم
سلام ما به تو دختر سلام ما به تو خواهر
سلام ما به تو بیبی سلام ما به تو خانم
همیشه بین دل و دیده در هوای تو گویی
حکایتی است که با اشک میرسد به تفاهم
رضا ز قم طلب و سوی طوس رو که علی هم
همیشه فاطمه را داده بود حق تقدّم
گلی شکفته ز گلزار اهل بیت که با نور
خدا نوشته به گلبرگ او «لیذهب عنکم»
سلام اختر مزّمّل، ای کریمه، نگاهی!
سلام غنچۀ مدّثّر از حیای خدا، قم!
در این سرای کرم دستهام، کاسۀ خالی
کبوتران ترا اشکهام، دانۀ گندم
چه لطف دیده مگر سائل نشسته بر این در
که نان طلب ننماید ز سفرۀ مه و انجم
به نور علم خداوندیاش ملائکه و روح
به خدمت آمده در مکتبش به قصد تعلّم
ز جذبۀ تو جهانهاست متصل شده با هم
ز جن و انس و ملک گرد این حرم به تزاحم
خدا گواه که تا بوده کعبۀ حرم تو
همیشه صاحب این خانه داده حاجت مردم
غریب آمدهام ای که خاندان تو شهرهست
به مکرمت به کرامت به مرحمت به ترحّم
بقیع فاطمه پیداست در نگاه تو ای دل
مقام حضرت معصومه را اگر نکنی گم
ای حج دل بر گرد حائـر تو
وی
چـارده معصوم، زائـر تو
گنج
خدا پنهان به سینۀ قم
معصومـه!
زهرای مدینۀ قم
درّ یتیـم گنجِ مهـر عصمت!
انسیهالحورا،
سپهـر عصمت
ســر
تـا قـدم آیینـۀ ولایت
قــرآن
روی سینـۀ ولایـت
زهرای
مرضیه است مادر تو
مریم
توسل جسته بر در تو
جبریل
اگر رو جانب قم آرد
بـر
تـو یریـدالله عنکـم آرد
آینـــۀ
روی امــام هفتــم
روح
دو پهلـوی امـام هفتم
فیضیه
را بر تربتت سجود است
فیضیـۀ
تـو عالـم وجود است
ریحانـه
الــروح محمـدی تو
سیب
بهشت هشت احمدی تو
زهـرا
کتـاب الله، کوثـرش تو
قم
مسجدالحرام و هاجرش تو
نــور
جهانتــاب ائمـهای تو
معصومهای
بـاب ائمـهای تو
با
آن که در قلب زمین نهانی
بـابالمــراد
اهــل آسمانـی
زهرا
و زینب تو یک جمـالید
مرآت
حسن ذات ذوالجلالید
توحیـد
دریـا و تـو دُر نابش
زهراست
خورشید و تو آفتابش
عصمت
گلی از نقش دامن تو
پیراهن
زهـراست بـر تن تو
بالای
هـر گلـدستۀ تو جبریل
زیبد
که بگشاید زبان به تهلیل
بایـد
در ایوان تـو بـا حلاوت
روحالامیـن
قرآن کند تلاوت
صحنین
تو برتر ز عرش اعلا
قبر
تو قبر زینب است و زهرا
ایوان
تو ای دخت پاک موسی
دارالسلام
مریم است و عیسی
شفیعـۀ
فـردای محشـری تو
نایبــۀ
عمّــه و مــادری تو
خورشید
را نور رخت وضو داد
ذیقعـده
را میـلادت آبرو داد
آیینــۀ
بــرادری و بـابــی
یک
مـاه در بیـن دو آفتابی
در
سیر مصحف رخـت برادر
یاد
آرد از قدر و جـلال مادر
حرم امن تو کافی است هراسان شده را
مثل شه راه بده آهوی گریان شده را
دل سپردیم به آن معجزه ی چشمانت
تا که آباد کنی خانه ی ویران شده را
مِهر تو باعث خاموشی آتشـدان است
خارج از دست خلیل است ، گلستان شده را
گندم ری به تنور کرمت پخته شود
از تو داریم پس این مزرعه ی نان شده را
هرچه شد خرج حرم ارزش او بیشتر است
از طلا حرف نزن، نقره ی ایوان شده را
به درخانه ی تو بسته و وابسته شدیم
چه نیازی است به جنّت سگ دربان شده را
گر قرار است جبینش به قدومت نرسد
کافرش بیش نخوانیم مسلمان شده را
در محلّه خبر لطف تو بهتر پیچید
پخش کردند اگر قصه مهمان شده را
شدنی نیست کرم داشته باشی ، امّا
دستگیری نکنی دست به دامان شده را
پنجره ساخته ای دور ضریح کرمت
تا ببندند به آن زلف پریشان شده را
ما فقط ظاهری از اوج تو را می بینیم
گذری نیست به معراج ِ تو حیران شده را
جلوه ای کردی و زهرای پر از جذبه ی تو
تا قم آورد دل شاه خراسان شده را
به نزد نور تمنای نور لازم نیست
برای دیدن حق کوه طور لازم نیست
بگو به موسی عمران خدا نمایان شد
به چشم موسی کاظم ظهور لازم نیست
خدای چشمه خورشید را نمایان کرد
به دیده عینک نزدیک و دور لازم نیست
شکوه و مجد از این کوه نور می جوشد
به محفل شعفش وجئ و شور لازم نیست
سرا یمقدم او نزد نجمه خلوت شد
برای قابلگی غیر حور لازم نیست
بس است مهر و غمش بهر عرصه محشر
که غیر عشق جواز عبور لازم نیست
به روز حشر چه باک از قیامت کبری
که دست اوست جواز شفاعت کبری
زلال عشق به پیمانه خم آمد جوش
می عفاف به میخانه قم آمد نوش
بکوش تا برسی بر مقام قم ای قوم
قیام نور تو را خواند ای تب خاموش
بهار می دمد از هر شمیم معصومش
ز گرمی نفسش عشق می شود مدهوش
نهاد پای وفا جای پای زینب هان!
مرید حضرت زهرا بخواند این چاووش
فضای دوست رضا را نوید خواهد داد
بیا که خطه ایران تو را شود آغوش
بیا دلا که دف فیض و شادمانی شد
قدوم حضرت معصومه جاودانی شد
ای پناه اهل محشر عید میلادت مبارک
ای همه روح مطهّر عید میلادت مبارک
ای رخت مرآت مادر عید میلادت مبارک
ای گل باغ پیمبر عید میلادت مبارک
ای قم از خاکت معطّر عید میلادت مبارک
دختر موسی ابن جعفر عید میلادت مبارک
ای سلام چارده معصوم بر جان و تن تو
نام تو معصومه و عصمت گلی از دامن تو
بضعۀ موسایی و قم گشته طور اَیمن تو
پا به چشم قم نهادی قلب قم شد گلشن تو
یافت این خاک از تو زیور عید میلادت مبارک
دختر موسی ابن جعفر عید میلادت مبارک
نور از هر سو به ایوان طلایت سجده آرد
حور بر خاک قدوم زائرت صورت گذارد
جود با کلِّ وجودش هر چه دارد از تو دارد
دانش از گلدستههایت بر سر فیضیّه بارد
علم را صحن تو سنگر عید میلادت مبارک
دختر موسی ابن جعفر عید میلادت مبارک
دخت و اخت و عمۀ سه حجت داور تویی تو
پارۀ تن بر رسول و احمد و حیدر تویی تو
فلک استقلال ملک شیعه را لنگر تویی تو
گر در جنّت ز قم وا میشود، آن در تویی تو
بضعۀ یاسین و کوثر عید میلادت مبارک
دختر موسی ابن جعفر عید میلادت مبارک
قبهات را اقتدار قبۀ الخضراست، آری
تربت تو تربت گمگشتۀ زهراست، آری
زائر تو زائر صدیقۀ کبراست، آری
صورتت را صورت انسیۀ الحوراست، آری
نخل «میثم» از تو پر بر عید میلادت مبارک
دختر موسی ابن جعفر عید میلادت مبارک
اي دختر عقل و خواهر ديـــن
وى گوهر درج عز و تمكين
عصمت شده پاى بند مويــــت
اى علم و عمل مقيم كويت
اى ميوه شاخسار توحيـــــد
همشيره ماه و دخت خورشيد
وى گوهر تاج آدميــــــــت
فرخنده نگيــــن خاتميت
شيطان بخاطب (قم) براندنـد
پس تخت ترا بقم نشاندنـد
كاين خانه بهشت وجاى حواست
ناموس خداى جايش اينجاست
اندر حرم تو عقل ماتســــت
زين خاك كه چشمه حياتست
جسمى كه دراين زمين نهان است
جانى است كه در تن جهان است
اين ماه منير و مهر تابان
عكسى بود از قم و خراسان
ايران شده نور بخش ارواح
مشكات صفت به اين دو مصباح
از اين دو حرم دلا چه پرسى
حق داند و وصف عرش و كرسى
هر كس به درت بيك اميدى است
محتاج تر از همه(وحيدى)است
رواق دختر موسى بن جعفر است اينجا
حريم فاطمه بنت پيمبر است اينجا
در بهشت برين گر طلب كنى به خدا
ببوس باادب آن راكه آن دراست اينجا
زمين قم به مثل چون صدف بود آرى
وجود حضرت معصومه گوهر است اينجا
ببند عقد نماز اندرين مقام رفيع
كه جاى گفتن الله اكبر است اينجا
مخوان به خلد برينم زكوى او واعظ
براى من ز دوصدخلد برتراست اينجا
حبيبه حق و ريحانه رسول و على
يگانه دختر زهراى اطهر است اينجا
ببوس از سر صدق و صفا ضريحش را
كه موردنظر حى داور است اينجا
مسيح زنده شود در حريم اين بانو
عجب ز فيض دمش روح پروراست اينجا
زيمن موكب اجلال فاطمه بنگر
كه در تاج سرهفت كشور است اينجا
فروغ روضه او پرتو افكن است به مهر
چرا كه مطلع خورشيدانوراست اينجا
اگر بديده ادراك بنگرى بينى
كه مهروماه هم ازذره كمتراست اينجا
از آن شدند سلاطين مقيم در كويش
كه خاك درگه اوزيب افسر است اينجا
كند بدرگه او سجده صبحدم خورشيد
كه از فروغ ولايت منوراست اينجا
اگر تجلى حق بينى از در و ديوار
عجب مدار كه دخت پيمبر است اينجا
تبارك الله از اين روضه بلند رواق
كه از تصورواز وصف برتراست اينجا
برو قهارت دل كن بيا به روضه او
كه جاى مردم پاك ومطهر است اينجا
از آن پناه به كوى تو آرم اى بانو
كه فيض روح زلطفت ميسر است اينجا
مرا كه نام بود حيدر آمدم به درت
چرا كه نوردو چشمان حيدراست اينجا
زمين قم شده روشن ازآن به غيب وشهود
كه نورحق به جمالت برابراست اينجا
زآفتاب قيامت غمى نخواهد بود
مرا كه سايه لطف توبرسراست اينجا
سزد (معجزه) قم همچنان بهشت بود
چراكه دخترموسى بن جعفر است اينجا
آنشب زمين هواي بهشتي دوباره داشت
آغوش آسمان به بغل ماهپاره داشت
چشمان ابر روي زمين را گرفته بود
هر قطره با خودش سبدي پرستاره داشت
دست ملک قصیده ای از نور می نوشت
واژه به واژه حرف غزل استعاره داشت
باز عطر سيب و بوي بهار و شميم ياس
بر بارش دوباره كوثر اشاره داشت
اين بار حق به دامن موسي عطا نمود
آن كوثري كه بال ملك گاهواره داشت
اين سيب سرخ سيب بهشت پيمبر است
اين دختر يگانه موسي بن جعفر است
مثل بهار بود هواي رسيدنت
باران چكيد از رد پاي رسيدنت
در پشت درب خانه تان جمع ميشوند
خيل فرشتگان كه براي رسيدنت_
-آماده اند از طرف ذات كردگار
خود را فدا كنند فداي رسيدنت
خاك بهشت بهر قدمگاه تو كم است
آغوش نجمه بود سراي رسيدنت
قلب برادرت ز تب شوق آب شد
در التهاب ثانيه هاي رسيدنت
در چشم خویش ذوق خدا را نگاه کن
گلخنده امام رضا را نگاه کن
از آن زمان كه خواهر سلطان ما شدي
بانو ، شما مليكة ايران ما شدي
از آسمان وجود تو بر ما نزول كرد
تا كوثر دوباره قرآن ما شدي
منت گذاشت بر سر ما ناز مقدمت
وقتي كه آمدي تو و مهمان ما شدي
با هر قدم به سينه ما جا گرفته اي
يعني تو صاحب دل ما جان ما شدي
باني خير و بركت اين خطه گشته اي
وقتي نسيم سبز بيابان ما شدي
يعني فقط نه جزء محبان حيدريم
«از شيعيان كشور موسي بن جعفريم»
وقتي تويي كه آينه ذات كوثري
زيبد به خادمان حريمت پيمبري
عصمت به پاي عصمت تو سجده مي كند
معصومه اي و عصمت كبراي ديگري
اي زينبي كه عالمه بي معلمي
زين رو كني به شهر خودت علم پروري
ما هرچقدر شعر و غزل نذرتان كنيم
تو بازهم از آنچه كه گفتيم برتري
بي تو كميت محشريان لنگ مي شود
يك وقت اگر كه روي به محشر نياوري
زهرا شدی و شمس فروزان شیعه ای
زهرا شدی و روز قیامت شفیعه ای
خود ظلمتیم ، اگرچه سپیدیم با شما
یأسیم اگر ، سراسر امیدیم با شما
مست اجابتند دعاها کنارتان
ما حاجت نداده ندیدیم با شما
وقتی حدیث ها تو را حرف می زنند
جز وصف فاطمه نشنیدیم با شما
در قاب عکس خالی آن قبر گمشده
تصویری از بهشت کشیدیم با شما
پس آمدیم و زائر آن بی نشان شدیم
یعنی که تا مدینه رسیدیم باشما
امشب كه عشق مي پرد از كنج سينه ام
در محضر تو زائر شهر مدينه ام
ای حرمت کعبۀدلِ همه در قم
قم ز قدمهای تو مدینۀ دوّم
خاک صفائیهات صفای خلایق
بلکه زده مروه بر صفات تبسم
لیلۀ قدر امام «موسی جعفر
آیۀ تطهیر قلب حجت هشتم
دختر طوری و نور دیدۀ موسی
شوی نکرده، به خلق هر دو جهاناُم
طور تو آیینهدار «فاخلع نعلیک
روی تو مشعلفروز «یذهب عنکم
مدخل اهل فضیلت است به محشر
آن درِ جنت که باز میشود از قم
فاطمۀ یازده حریم ولایت
مادر فیضیّه، قبلۀ دل مردم
قدر و مقام و جلال فاطمه داری
آنچه کـه دارند آل فاطمه داری
روز
ورود تو قم بهشت خدا شد
قم حرم قدس سیدالشهدا شد
با صلوات و دعا و لاله و ریحان
حق تو ای مادر بهشت ادا شد
شهر به دور سر تو گشت هماره
قم به قدومت هزار باز فدا شد
ناقۀ تو بر فراز بال فرشته
محمل تو قبلۀ دلِ علما شد
روز ورودت به شهر قم همه گفتند
فاطمه وارد به حشر روز جزا شد
گوشۀ چشمی به هر کسی که گشودی
حاجتش از آن هزار بار روا شد
فاطمه آمد به پیشباز تو دختر
محمل تو سینۀ رسول خدا شد
هالۀ نورت به چهره داد گواهی
ناز تـو را میکشید دست الهی
ازشب میلاد تو این گونه حاصل می شود
ماه روز اوّل ذی القعده کامل می شود
بارها سر در می آرد از شب میلاد تو
تا که جبرائیل از خورشید غافل می شود
گوئیا شأن نزولش می شود ایران ما
هرچه بر "موسی بن جعفر" سوره نازل می شود
پای او "شاه چراغ" و دست ها "عبدالعظیم"
چشم ایران چون که مشهدگشت ، قم دل می شود
خاک مشهد نسخه ی ایرانی کرب و بلاست
حضرت معصومه زینب را معادل می شود
هرچه قابل تر در این مجموعه ناقابل تر است
هرچه ناقابل در این مجموعه قابل می شود
هرکسی از خویش داخل گشت خارج می شود
هرکسی از خویش خارج گشت داخل می شود
هرکسی در شهر عاقل گشت عاشق هم نشد
هرکسی در صحن عاشق گشت عاقل می شود
رتبه ها بر عکس دنیا می دهد اینجا جواب
شاه با ترفیع در صحن تو سائل می شود
در حریمت شعر گفتن کار خود را می کند
"شاطر عباس قمی" هم گاه "دعبل "می شود
اشک وقتی واقعی شد در حرم هم سرگرفت
پس به جای مُهر پیشانی من گل می شود
هر کسی طرز ارادت را به تو توضیح داد
صاحب یک جلد توضیح المسائل می شود
گوشه ای از لطف پنهان تو که معلوم نیست
گوشه ای از لطف معلوم تو "فاضل" می شود
تاچهل شهر مجاور وسعت اکرام توست
پس من همسایه ات را نیز شامل می شود
مشکلات سختم آسان شد ولی کاری بکن
دل بریدن از تو دارد باز مشکل می شود
دلم سه شنبه شبي باز راهي قم شد
كنار
درب حرم، بين زائران گم شد
نگاه
چشم ترم تا به گنبدت افتاد
دوباره
شيفته ي رنگ زرد گندم شد
به ياد مشهد و باب الجواد افتادم
سرود
عاشقي ام، يا «امام هشتم» شد
به
محض بردن نام امام آينه ها
لبان
آينه هايت پرازتبسم شد
به
استحاله كشاندي مرا به لبخندي
دوچشم
مملو اشكم، دوخمره ي خم شد
سلام
برتو و بر خاندان اطهارت
سرم
به زير قدوم تمام زوارت
ازآب
شورحرم، شوق وشور مي گيرم
وضو
براي تشرف به طور مي گيرم
ستاره
ام، كه دراين آسمان ظلماني
ازآفتاب
حضور تو نور مي گيرم
چقدرزائرعاشق!
شبيه كودكي ام
ضريح
مرقدتان را به زور مي گيرم
چه
افتخارعظيمي است، بودنت اينجا
عجيب
نيست كه حس غرور مي گيرم
براي
رد شدنم ازپل صراط جزا
زدست
لطف تو برگ عبور مي گيرم
سلام
برتو وبر خاندان اطهارت
سرم
به زير قدوم تمام زوارت
نسيم
مرقدتان عطر كوچه باغ بهشت
برد
ز خاطره ها غصه ي فراق بهشت
رواق
هاي حريمت، بهشت نوروبلور
بلند
گنبد نورانيت،چراغ بهشت
مدام
روز قيامت پي تو مي گردم
نمي
روم به جهنم؛ ويا سراغ بهشت
شكسته
باد دوپايم، اگر كه روز حساب
بدون
تو بگذارم قدم به باغ بهشت
منم؛
مديحه سرايي كه آرزو دارم
جوارباغ
توباشم، شده كلاغ بهشت؟!
سلام
برتو وبر خاندان اطهارت
سرم
به زير قدوم تمام زوارت
به جـــان پاک تو ای دختر امام، ســلام
به هر زمان و مـکان و به هر مقام، سـلام
تویـی که شــاه خراسان بود بــرادر تــو
بـــر آن مقام رفیــع و بـر این مقام، ســلام
به هر عدد که تکلم
شـود به لیل و نهار
هــــزار بـار فـــزون تـر ز هـر کـلام، ســلام
صبح تا شب و از شام، تا طلیعه صبــح
بر آستـانه قــدسـت علی الـدوام، ســلام
در آســـمان ولایــت، مــه تمــامی تـــو
زپای تا به ســرت ای مـــه تـمـام، ســلام
به پیشگــاه تو ای خواهـــر شه کـَـونین
ز فـرد فـرد خلیـق، به صبح و شام ســلام
منم که هر سر مویم به هر زمان گویـد
به جـان پــاک تـو ای دخــتـر امـام، ســلام
دارد دل ما راه نجاتی دیگر
در مشهد و در قم ، عتباتی دیگر
بر بانوی با کرامت قم صلوات
بر شاه خراسان صلواتی دیگر
ای آنکه به قم قبله نمایی
معصومه آل مصطفایی
هم تو دختر موسی جعفر
هم خواهر حضرت رضایی
هم آینه ی ام ابیها
هم جلوه ذات کبریایی
هم شفیعه روز قیامت
هم کریمه آل عبایی
هم چو جد خود حسن به عالم
تو مظهر جودی وسخایی
صد حاتم طایی به در تو
استاده ومیکند گدایی
بالله نَبُوَد عجب که گویم
توشان نزول هل اتایی
در دست تو هست عیان کرامت
بانوی کریمه امامت
ای ملیکه کشور ایران
ناموس عزیز حی سبحان
ای کریمه آل پیمبر
عالم سر سفره تو مهمان
جا دارد اگر که فخر فروشد
یک سائل تو به کل شاهان
بر پایه ایمان تو بانو
محکم شده است کاخ ایمان
موسای خلیل با عصایش
اندر حرم شماست دربان
یک قطره ز اب حوض صحنت
بر درد دو عالم است درمان
صد شکر مجاور تو هسنم
من زاِئر حائر تو هستم
بسم الله الرحمن الرحیم