شهر یثرب را کرببلا کردند
ناشر دیدن را از ما جدا کردند
آه و وایلا کشته شد مولا
در جنان برپاست بزم عزای او
حضرت زهرا گرید برای او
آه و وایلا کشته شد مولا
قلب زارش را از ظلم و کین خستند
دست او را چون دست علی بستند
آه و وایلا کشته شد مولا
جای اشک خون از چشمان او ریزد
ناله زارش بر اسمان خیزد
آه و وایلا کشته شد مولا
امشب زمین و آسمان شد غرق ماتم امام صادق کشته شد یا اهل العالم
گشته خزانی باغ امامت
موسی بن جعفر سرت سلامت
آه و وایلا (4)
امشب به گلزار جنان با آه و زاری زهرای مرضیه نماید سوگواری
از پا فتاده قران ناطق
گردیده مسموم امام صلدق
آه و وایلا (4)
آگه نگشته کس ز درد بی حسابش ابن ربیع بی حیا داده عزابش
خون کرده بر قلب مضطر او
چون ناسزا گفت بر مادر او
آه و وایلا (4)
آن شب که دل از داغ مادر پر شرر بود آتش ز درب خانه او شعله ور بود
کرده در آن شب یاد مدینه
هم یاد مسمار هم زخم سینه
آه و وایلا (4)
می سوزد از زهر جفا پا تا سر من
مادر بیا یکدم کنار بستر من
همچون علی مظلومم از حق خود محرومم
آه و واویلا
در نیمه های شب دل تنگم شکستند
هم چون علی مرتضی دستم ببستند
اما به پیش نظرم سیلی نخورده همسرم
آه و واویلا
ای خصم اگر نمی کنی رحمی به حالم
ببین که می لرزد تن اهل و عیالم
بر لب رسیده جانم لرزد تن طفلانم
آه و واویلا
بی جرم و بی گنه مرا دشمن شبانه
می برد از خانه برون با تازیانه
گفتم ضعیف و پیرم مزن مرا میمیرم
آه و واویلا
به گوش عرشیان هر دم، رسد افغان من مادر
زده زهر جفا آتش، به جسم و جان من مادر
واویلا آه و واویلا
ز دست دشمنان دین، چه محنت ها که دیدم من
شب و روز از ستمهاشان، مصیبت ها کشیدم من
واویلا آه و واویلا
امان از این جنایات و، ازین کاشانه سوزاندن
گمانم که شده عادت، مدینه خانه سوزاندن
واویلا آه و واویلا
میان آتش ای مادر، به یادت خونجگر هستم
به یاد داغ مسمار و، غم دیوار و در هستم
واویلا آه و واویلا
میان آتش ای مادر، به یاد رویت افتادم
غم آن صورت نیلی، دوباره آمده یادم
واویلا آه و واویلا
در آن شب در پی مرکب، چو دستم بسته شد مادر
فتادم یاد اوباش و طناب و گردن حیدر
واویلا آه و واویلا
بگو مادر بگو مادر، چه شد که رزق تو غم شد
چه شد که اول عمرت، چو پیران قامتت خم شد
واویلا آه و واویلا
بگو مادر بگو مادر، چرا رکن علی بشکست
چرا در نافله خواندی، قنوتت را تو با یک دست
واویلا آه و واویلا
بسم الله الرحمن الرحیم