اي سرت چون ماه سرگردان به روي نيزه ها 

از غمت خون عقده بسته در گلوي نيزه ها 

خاطرات كربلا از پيش چشمانم گذشت 

تا برآمد صوت قرآنت ز روي نيزه ها 

آمدي با سر به ديدارم كه بر گردد ، حسين

ديده ي مردم ز محمل ها به سوي نيزه ها 

 من فداي حنجر خشكت كه نوشيدست آب

گه زجام دشنه ها ، گاه از سبوي نيزه ها 

 از فراق اكبرت ، قلب رقيه آب شد 

كاش اين دختر نگردد رو بروي نيزه ها 

 اي مويد ! تا بيابم آن سر ببريده را 

مي روم با پاي دل در جستجوي نيزه ها