بي نياز از آفتابم آفتابم روي اوست

گر چه بي قدرم وليكن شام قدرم موي اوست


در نماز عشقم و محراب من ابروي اوست


مست از سر تا بپاي من ز عطر بوي اوست


گر چه من غرق غمم او مي برد در ساحلم


يا حبيبي يا حسين گويد طپشهاي دلم


گيسويش حبل المتين و روي او ماه تمام


هم ركوع و هم سجود و هم قعود و هم قيام


او صفا و مروه او حجر و حجر ركن و مقام


مرقد شش گوشه اش دل برده از بيت الحرام



محرمم از اشك و لبيكم چو گل خنديدن است


حج من دور حسين بن علي گرديدن است