افسوس مي خورم كه نسيم غروب شام
بر روي نيزه شانه به زلفت كشيده است
مهمان كشي به رسم مسلماني كجاست؟
قرآن بخوان كه وقت رسالت رسيده است

      **
اينها شنيده اند اذان گفتن تو را
  بايد نماز مغرب خود را قضا كنند
      حتي اگر امام جماعت نداشتند
      مثل خودم به نيزه ي تو اقتدا كنند

**
  رسمش نبوده گوشه نگاهي نمي كني؟
 اينگونه شاهِ بر نوكِ ني سائل اينچنين
   زينب فداي چشم ورم كرده ات حسين
  پلكت نبوده قبل چهل منزل اينچنين

 **
  بهتر همان كه زير لگدها نديده اي
  اين دختران كه مايه ي فخر عشيره اند
  روزي ميان پرده اي از حرمت و حجاب
  حالا اسير حمله ي چشمان خيره اند

 **
  بيچاره دخترت چه قدَر بين نيزه ها
  دنبالت آمد و هدف تازيانه شد
  بعدش براي خنده و تفريح لشگري
  دندان تو به ضربه ي سنگي نشانه شد

 **
  تا پاي نيزه ات تن خود را كشيده ام
  از اضطراب حمله ي نامحرمان مست
  از روي بامِ خانه ي آن پير لعنتي
  سنگم زدند و گوشه ي پيشاني ام شكست

 **
  از بعد ماجراي بيابان و زجر پست
  بايد براي دختر تو مادري كنم
  اصلا من آمدم به سفر با اجازه ات
  در امتداد راه تو پيغمبري كنم