اول دفتر به نام خالق اکبر

 آن که سزد نام او در اول دفتر 

نکته‏ای از قدرتش بس، این که بگویم 

 اوست علی آفرین و فاطمه پرور

فاطمه، مجموعه‏ی صفات خداوند

 فاطمه، آیینه‏ی کمال پیمبر

بضعه‏ی احمد، نه بلکه مقصد احمد!

 همسر حیدر، نه بلکه هستی حیدر

شهر خرد احمد و، علی ست در آن

 فاطمه آن شهر راست مرکز و محور

در قدم مادرست، جنت موعود

 وین سخن نغز، چون سروده پیمبر؟

در عجبم زین حدیث و اینکه چرا او

 داده به زهرای خویش، کنیه‏ی مادر؟!

لب به شفاعت تو باز کن، که نماند

 جای شفاعت برای شافع دیگر

بهر شفاعت تو را بس ست در آن روز

 دست ابوالفضل و خون محسن و اصغر

حضرت باقر برای چاره‏ی هر غم

 نام تو می‏برد بر زبان مطهر

فاطمه! ای سینه‏ات بهشت محمد

 وا اسفا کاین بهشت، سوخت در آذر!

بر در آن خانه‏یی که اذن گرفته‏ست

 قابضُ الارواح و جبرئیل، مکرّر

آه که آتش زدند، امت بی‏مهر

 آه که وارد شدند قوم ستمگر

حبل متین را، فکنده حبل به گردن!

 دست خدا را ببسته از عقب سر

بر سر منبر نشسته، غاصب محراب

 صاحب مسجد ستاده در بر منبر!

ای دل ما در هوای قبر تو، سوزان

 قبر تو و اسم اعظم ست برابر

این من عاصی (مویدم)، پسر تو

 ای پدر و مادرم فدای تو مادر

شعری زیبا در مدح امیرالمومنین علی(ع) از فواد کرمانی
نه مراست قدرت آنکه دم ، زنم ز جلال تو یا علی
شده مات عقل موحدین ، همه در جمالِ تو یا علی

نه مرا زبان که بیان کنم ، صفتِ کمال تو یا علی
چو نیافت غیر تو آگهی، ز بیانِ حالِ تو یا علی
 
نبرد به وصف تو ره کسی ، مگر از مقالِ تو یا علی
 
هله ‌ای مُجلّیِ عارفان ، تو چه مطلعی تو چه منظری
که ندیده‌ام به دو دیده‌ام ، چو تو گوهری چو تو جوهری

 هله ‌ای مولّه عاشقان، تو چه شاهدی تو چه دل­بَری
چه در انبیا چه در اولیا ، نه تو را عدیلی و هم­سَری
 
به کدام کس مَثلت زنم که بُوَد مثالِ تو یا علی

برای دیدن ادامه شعر به ادامه مطلب مراجعه فرمایید

در آستانه در سوختم کباب شدم

برای خاطر مظلومی علی، بابا

به سان شمع چنان سوختم که آب شدم

به بـوسگاه تو زد بوسه میخ در بابا

که از اصابـت آن آشــیان خراب شدم

شکست پهلویم از در چو درب خانه شکست

الف بودم و چون دال در شباب شدم

چنـان به صورت من سیلی آن ستمگر زد

که پـیش محَرم خود خسته در حجاب شدم

به تازیانه چنــان زد به بازویم قنفذ

که هم چو زلف عروسان به پیچ و تاب شدم

برای خـاطر یاریِ بوتراب پدر

به سان لاله هم آغوش با تراب شد

شعار شاعر «ژولیده» روز و شب این است

ز بعد رفتن تو ظلم بی حساب شدم

• دلم ز فرقت ياران مهربانم سوخت

• چو ديد دشمن ديرينه، انزواي مرا

• ز كينه آتشي افروخت كآشيانم سوخت

• هنوز داغ پيمبر به سينه بود مرا

• كه مرگ فاطمه ناگاه جسم و جانم سوخت

• اميد زندگي و، يار غمگسارم رفت

• ز مرگ زودرسش قلب كودكانم سوخت

• دمي كه گفت: علي جان! دگر حلالم كن

• به پيش ديده ز مظلومي‌اش، جهانم سوخت

• به حال غربت من مي‌گريست در دم مرگ

• ز مهرباني او، طاقت و توانم سوخت

• گشود چشم و سفارش ز كودكانش كرد

• نگاه عاطفت‌آميز او، روانم سوخت

• چو خواست نيمه‌شب او را به خاك بسپارم

• ازين وصيت جانسوز، استخوانم سوخت

• گم شوم در اشك، شايد مرگ را پيدا كنم

• پايِ رفتن ده خداوندا من افتاده را

• تا روم بيرون ز شهر و، گريه در صحرا كنم

• طالبِ مرگم ولي قوّت ندارد بازويم

• تا به سوي آسمان دست دعا بالا كنم!

• تخته در، صفحه تاريخ غم‌هاي علي‌ست

• من به خونِ محسنم اين صفحه را امضا كنم

• در دل شب، سنگدل‌ها مي‌بُرند از ريشه‌اش

• روز اگر در سايه نخلي عزا بر پا كنم!

• كفْن و دفْن و قبرِ من بايد نهان مانَد ز خلق

• تا كه دشمن را به هر عصر و زمان رسوا كنم

• چه كنم؟! كار علي بي‌تو به عالم، زار است!

• اشتياق تو مرا مي‌كشد از خانه برون

• ورنه از خانه برون آمدنم، دشوار است!

• موقع آمد و شد، فاطمه جان! مي‌بينم

• ديده زينب تو مات در و ديوار است!

• به گواهيّ شب و، زمزمه مرغ سحر

• اهل يثرب همه خوابند و، علي بيدار است

• روز در خانه، پرستار حسين و حسَنم

• كمكم كن! كه نگه‌داري‌شان دشوار است!

• ياد آن روز كه با زينب تو مي‌گفتم:

• دخترم! گريه مكن! مادرتان بيمار است!

• چاه داند كه به من، عمر چسان مي‌گذرد

• قصّه، كوتاه كنم ورنه سخن بسيار است

از بعد تو تنها شدم ویار ندارم

بر دل غم تو دارم وغمخوار ندارم

اسرار به دل دارم و گویم به دل چاه

ای محرم من محرم اسرار ندارم

گردیده دعای تو قبول و دگر امروز

درخانه بود بستر و بیمار ندارم

ای کاش که ویران شود این خانه حیدر

چون تاب نکاه در و دیوار ندارم

هر روز بگریم ز غمت یار جوانم

بعد تو به جز دیده خونبار ندارم

ای یار علی رفتی و حیدر شده تنها

خون بر دل من گشته و دلدار ندارم

بر خیز و تسلای دل پر شررم کن

ای قبله اهل نظر این دم نظرم کن

ای دست خدا دست مرا خصم شکسته

ای ابر کرم رحم به چشمان ترم کن

از سینه بشکسته من خون شده جاری

ای لاله غم رحم به داغ جگرم کن

می گفت به من زینب غمدیده به زاری

 از راز نهانیّ خود این دم خبرم کن

مادر ز چه رو دست تو از کار فتاده

برخیز تو یکبار دگر شانه سرم کن

گفتم به (ملک) گفته تو هست چه جانسوز

گفتا مددی می کن و  جانسوز ترم کن

به حجره آمد و آهسته خواند اسما را
 بیار جامه و کافور و عطر زهرا را

 چو شمع، بالشم آهسته زیر سر بگذار
ز رعشـه تـاب ندارم دگر سر و پا را

  نبود تاب که پهلـو نهم به پهلویی
وگرنه خواب نبودم شبی ز شبها را

  نمازِ غیر، روا نیست بر جنازۀ من
و امر کرد به دفـن شبانــه مـولا را

غریبی مرا آنان چو دیدند

به درب خانه ام اتش کشیدند

لگد بر در زد و دیدم به چشمم

چگونه یاس را از شاخه چیدند

 _______________

نبینم دست بر پهلو بگیری

به درد و غصه هر دم خو بگیری

الهی بشکند دست هرآنکس

که باعث شد تو از من رو بگیری

 _____________

به یاد کوچه شد دل پر شراره

که من دیدم به چشم پر ستاره

چنان از کینه زد سیلی به رویت

که از گوش تو افتاد گوشواره

____________

علی را تا که من بی یار دیدم

خودم را در بر اغیار دیدم

به یاریش چنان خوردم سیلی

که در کوچه حسن را تار دیدم

   __________________________